Ikona¹  krzyża z San Damiano to krucyfiks z serii krzyży tablicowych powstałych w Umbrii, w środkowej Italii. Zawdzięcza swoje upowszechnienie osobie Franciszka z Asyżu, który po spotkaniu z Ukrzyżowanym w kościele San Damiano², gdzie z wizerunku Chrystus przemówił do niego: Franciszku, idź, napraw mój dom, który, jak widzisz, cały idzie w ruinę, poczuł się zupełnie odmieniony.

Znak Tau przypomina swą budową Krzyż i to ten, na którym odkupił nas Jezus Chrystus. Dla św. Franciszka był bardzo ważny, ponieważ żywił szczególne nabożeństwo do Chrystusa ukrzyżowanego. Jak to opisuje Tomasz z Celano „ponad wszystkie inne znaki najbardziej miłym był Franciszkowi znak Tau”.

Grupy społeczne, wspólnoty oraz instytucje chcąc wyodrębnić się od innych, często przyjmują wyróżniający je znak. Ten znak (współcześnie zwany logo) ma identyfikować oraz utożsamiać zarówno poszczególnych członków jak i wspólne działania danej grupy. W nim ukryta jest duchowość, cel i jej charyzmat. Rozpoznanie godła daje nam odpowiedź na pytanie o nazwę i istotę zakonu lub zgromadzenia.

Franciszek, rozpoczynając życie pokuty, dał tego wyraz w przyjętym przez siebie stroju. Przywdział zwykłą tunikę używaną przez umbryjskich wieśniaków, przewiązaną sznurkiem. Strój św. Franciszka przypominał, więc skromny strój żebraka. Tym sposobem, naśladując Jezusa, chciał uczynić z siebie człowieka ukrzyżowanego. Jako żebrak i pokutnik używał także laski podróżnej, butów i paska skórzanego.